Voor de eerste keer in 3 jaar tijd bespraken we tijdens 1 avond twee boeken van verschillende schrijvers die qua thema aan elkaar gerelateerd waren. In De Engelenmaker van Stefan Brijs (goed voor Gouden Uil publieksprijs 2006) en De Procedure van Harry Mulisch (winaar van Libris Literatuurprijs 2000) komt het thema ‘maakbaarheid’ aan bod. Na het lezen blijken de twee boeken nog veel meer overeenkomsten te hebben, die in de discussies van de leesgroep uitgebreid aan bod komen.

Allereerst de hoofdpersonages. In beide boeken is Victor de hoofdpersoon. Mulisch verwijst hiermee naar een van zijn eigen voornamen, en Brijs doelt symbolisch op ‘victorie’; zijn Victor overtreft God ofwel ‘hij gaf God het nakijken’ door zelf leven te scheppen. Beide personages hebben een treurige jeugd achter de rug. De een werd voor debiel afgeschreven door zijn ouders (hij bleek alleen lichtelijk autistisch te zijn) en de ander kwam ook uit een liefdeloos nest. Dit werkt door in hun latere levens. Ze kunnen geen liefde geven (wie noemt zijn kinderen nu V1, V2 en V3) en lopen weg bij belangrijke emotionele momenten (baringsscene van het dode kind).

Beide Victors worden geroemd als wetenschapper, alhoewel niet door iedereen. En hun geniale vondsten leiden jammerlijk genoeg tot jaloezie en drama. In het wetenschappelijke is overigens qua stijl wel het verschil tussen beide boeken te vinden. Mulisch’ boek wordt doorspekt met wetenschappelijke intermezzo’s, terwijl Brijs meer verhalend werkt en zelfs cliffhangers aan het einde van de delen plaatst. Diverse personen uit de leesgroep hekelen het autodidactische van Mulisch, anderen smullen ervan. Dat is interessant en houdt de discussie levendig.

Daarnaast wordt er dankbaar gebruik gemaakt van de bijbel. Thema’s uit het oude en nieuwe testament (inblazen van leven in Adam, aartsengelen en de kruistocht van Jezus) worden verwerkt.

Om niet al het spreekwoordelijke gras voor de voeten weg te maaien, en alle geheimen van de boeken prijs te geven, raad ik geinteresserden aan om beide boeken zelf eens te gaan lezen en te zien wat ze gemeen hebben (en wat niet, want er zijn uiteraard ook verschillen).

Tot slot een aantal verwijzigingen naar media-artikelen over beide romans:

Recensie De Procedure Max Pam – HP de Tijd

Juryrapport Libris Literatuurprijs De Procedure

Het scheppen van een documentaire over De Procedure

Recensie De Engelenmaker in NRC

Recensie De Engelenmaker in De Volkskrant

Bericht op nu.nl over De Engelenmaker

Motivatie De Engelenmaker voor shortlist AKO Literatuurprijs

Voor de eerste keer in 3 jaar tijd bespraken we tijdens 1 avond twee boeken van verschillende schrijvers die qua thema aan elkaar gerelateerd waren. In De Engelenmaker van Stefan Brijs (goed voor Gouden Uil publieksprijs 2006) en De Procedure van Harry Mulisch (winaar van Libris Literatuurprijs 2000) komt het thema ‘maakbaarheid’ aan bod. Na het lezen blijken de twee boeken nog veel meer overeenkomsten te hebben, die in de discussies van de leesgroep uitgebreid aan bod komen.

Allereerst de hoofdpersonages. In beide boeken is Victor de hoofdpersoon. Mulisch verwijst hiermee naar een van zijn eigen voornamen, en Brijs doelt symbolisch op ‘victorie’; zijn Victor overtreft God ofwel ‘hij gaf God het nakijken’ door zelf leven te scheppen. Beide personages hebben een treurige jeugd achter de rug. De een werd voor debiel afgeschreven door zijn ouders (hij bleek alleen lichtelijk autistisch te zijn) en de ander kwam ook uit een liefdeloos nest. Dit werkt door in hun latere levens. Ze kunnen geen liefde geven (wie noemt zijn kinderen nu V1, V2 en V3) en lopen weg bij belangrijke emotionele momenten (baringsscene van het dode kind).

Beide Victors worden geroemd als wetenschapper, alhoewel niet door iedereen. En hun geniale vondsten leiden jammerlijk genoeg tot jaloezie en drama. In het wetenschappelijke is overigens qua stijl wel het verschil tussen beide boeken te vinden. Mulisch’ boek wordt doorspekt met wetenschappelijke intermezzo’s, terwijl Brijs meer verhalend werkt en zelfs cliffhangers aan het einde van de delen plaatst. Diverse personen uit de leesgroep hekelen het autodidactische van Mulisch, anderen smullen ervan. Dat is interessant en houdt de discussie levendig.

Daarnaast wordt er dankbaar gebruik gemaakt van de bijbel. Thema’s uit het oude en nieuwe testament (inblazen van leven in Adam, aartsengelen en de kruistocht van Jezus) worden verwerkt.

Om niet al het spreekwoordelijke gras voor de voeten weg te maaien, en alle geheimen van de boeken prijs te geven, raad ik geinteresserden aan om beide boeken zelf eens te gaan lezen en te zien wat ze gemeen hebben (en wat niet, want er zijn uiteraard ook verschillen).

Tot slot een aantal verwijzigingen naar media-artikelen over beide romans:

Recensie De Procedure Max Pam – HP de Tijd

Juryrapport Libris Literatuurprijs De Procedure

Het scheppen van een documentaire over De Procedure

Recensie De Engelenmaker in NRC

Recensie De Engelenmaker in De Volkskrant

Bericht op nu.nl over De Engelenmaker

Motivatie De Engelenmaker voor shortlist AKO Literatuurprijs

Welkom op dit log
Op deze site kun je mijn literaire ervaringen lezen. En informatie over boeken terugvinden die ik met mijn leesgroep bespreek.
Laat gerust een reactie achter.

Welkom op dit log
Op deze site kun je mijn literaire ervaringen lezen. En informatie over boeken terugvinden die ik met mijn leesgroep bespreek.
Laat gerust een reactie achter.

Een verslaving van 20 letters, leuk voor woordspelletjes. En toch wel lastig. Ik rook niet, ik krijg de hoeveelheden alcohol die ik als student nuttigde van z’n leven niet meer naar binnen, en aan mensen met poeders had en heb ik een broertje dood. 1 verslaving echter probeer ik al zo’n 15 jaar een plaatsje te geven: het kopen van boeken. Inderdaad, er bestaan bibliotheken waar je gewoon kunt lenen. Dat doe ik braaf, zo tussendoor.
Maar meestal als ik een vers nieuw boek zie dat ik (a) al gelezen had moeten hebben of (b) nog wil gaan lezen, is de beer los. Een bekende boekwinkel binnenlopen is funest (huidige koploper Heinen in Den Bosch). Mijn abonnement op de ECI lijkt een verplichting, maar ik kom gemakkelijk met vijf exemplaren ipv het verplichte ene boek naar buiten. Bruna’s of Ako’s op stations doen het ook goed, vooral bij vertragingen. En boekenzaken in ‘nieuwe’ steden moet ik door manlief uitgesleurd worden, anders blijf ik hier tot sluitingstijd rondhangen (ongeacht op welk tijdstip ik er ben). Mijn boekenkast is al jaren te klein, ja eigenlijk is mijn huis te klein voor al die aangeschafte boeken.
Eindelijk komt de ware reden van onze op handen zijnde verhuizing boven . Ik ben niet bezig met de kleur van onze nieuwe muren, de vloer in de slaapkamer of het opknappen van de tuin. Ik denk aan de nieuwe boekenkast die mijn papa mag gaan timmeren om mijn verslaving nog verder uit te bouwen. En aan eind januari. Want dan is die grote boekenverkoop in het Bossche Provinciehuis, 3 dagen lang. Lang Leve de Verslaving!

Een verslaving van 20 letters, leuk voor woordspelletjes. En toch wel lastig. Ik rook niet, ik krijg de hoeveelheden alcohol die ik als student nuttigde van z’n leven niet meer naar binnen, en aan mensen met poeders had en heb ik een broertje dood. 1 verslaving echter probeer ik al zo’n 15 jaar een plaatsje te geven: het kopen van boeken. Inderdaad, er bestaan bibliotheken waar je gewoon kunt lenen. Dat doe ik braaf, zo tussendoor.
Maar meestal als ik een vers nieuw boek zie dat ik (a) al gelezen had moeten hebben of (b) nog wil gaan lezen, is de beer los. Een bekende boekwinkel binnenlopen is funest (huidige koploper Heinen in Den Bosch). Mijn abonnement op de ECI lijkt een verplichting, maar ik kom gemakkelijk met vijf exemplaren ipv het verplichte ene boek naar buiten. Bruna’s of Ako’s op stations doen het ook goed, vooral bij vertragingen. En boekenzaken in ‘nieuwe’ steden moet ik door manlief uitgesleurd worden, anders blijf ik hier tot sluitingstijd rondhangen (ongeacht op welk tijdstip ik er ben). Mijn boekenkast is al jaren te klein, ja eigenlijk is mijn huis te klein voor al die aangeschafte boeken.
Eindelijk komt de ware reden van onze op handen zijnde verhuizing boven . Ik ben niet bezig met de kleur van onze nieuwe muren, de vloer in de slaapkamer of het opknappen van de tuin. Ik denk aan de nieuwe boekenkast die mijn papa mag gaan timmeren om mijn verslaving nog verder uit te bouwen. En aan eind januari. Want dan is die grote boekenverkoop in het Bossche Provinciehuis, 3 dagen lang. Lang Leve de Verslaving!

Boeken tegelijkertijd lezen. Ik heb er altijd wel een handje van. Lees nu dat boek met die wonderbaarlijke titel van Dorrestein: mijn zoon heeft een etc (zijn er nu echt geen uitgevers die dat tegen houden…), doe tussen neus en lippen door de Weduwnaar van Kluun en vermaak me in het trein met alweer zo’n rare titel: het wonderbaarlijke voorval van de hond in nacht (een vertaling overigens van een boek dat alweer 3 jaar oud is – maar dankzij Claas kreeg ik er tijdens mijn laatste verjaardag pas lucht van). Zeker het laatste boek is meesterlijk! De belevingswereld van een autistische jongen is door Mark Haddon zo indringend goed beschreven, dat het haast logisch lijkt dat je met vijf gele auto’s achter elkaar een slechte dag hebt. En dan dus niet praat met anderen. Maar wel als diezelfde auto’s rood zijn. Uiteraard. In sneltreinvaart en met humor. Geweldig. Dat andere boek van hem Akkefietje komt dus zeker op mijn lijstje met ‘zo snel mogelijk nog te lezen boeken’, dat in mijn hoofd altijd een aantal rond de 50 heeft. De nieuwe van Saramago staat op datzelfde lijstje: Het verzuim van de dood. Die staat inmiddels in mijn boekenkast ongeduldig te wachten op een lezer. Mijn Vlaamse favoriet Tom Lanoye met zijn nieuwe roman Derde huwelijk moet zeker nog een plekje op diezelfde plank krijgen (of liever gezegd in die nieuwe kast die ik al 3 jaar nodig heb – gelukkig bieden mijn nieuwe huis en mijn handige vader een goed perspectief). Het is maar goed dat mijn zojuist aangeschafte kookboek Buonissimo van Ursula Ferrigno in een andere kast mag, dan verzuipt die schitterende kleurenuitgave niet tussen mijn arsenaal niet-digitale literatuur.   

Tenslotte een handige tip voor nieuw leesvoer. Kijk eens op de site van het magazine Boek: http://www.boekmagazine.nl/ voor veel recensies en literaire weetjes. Het magazine zelf is trouwens ook meer dan de moeite waard.

Genoeg literatuur voor vandaag, het is nu tijd voor mijn tweede zangles…

Boeken tegelijkertijd lezen. Ik heb er altijd wel een handje van. Lees nu dat boek met die wonderbaarlijke titel van Dorrestein: mijn zoon heeft een etc (zijn er nu echt geen uitgevers die dat tegen houden…), doe tussen neus en lippen door de Weduwnaar van Kluun en vermaak me in het trein met alweer zo’n rare titel: het wonderbaarlijke voorval van de hond in nacht (een vertaling overigens van een boek dat alweer 3 jaar oud is – maar dankzij Claas kreeg ik er tijdens mijn laatste verjaardag pas lucht van). Zeker het laatste boek is meesterlijk! De belevingswereld van een autistische jongen is door Mark Haddon zo indringend goed beschreven, dat het haast logisch lijkt dat je met vijf gele auto’s achter elkaar een slechte dag hebt. En dan dus niet praat met anderen. Maar wel als diezelfde auto’s rood zijn. Uiteraard. In sneltreinvaart en met humor. Geweldig. Dat andere boek van hem Akkefietje komt dus zeker op mijn lijstje met ‘zo snel mogelijk nog te lezen boeken’, dat in mijn hoofd altijd een aantal rond de 50 heeft. De nieuwe van Saramago staat op datzelfde lijstje: Het verzuim van de dood. Die staat inmiddels in mijn boekenkast ongeduldig te wachten op een lezer. Mijn Vlaamse favoriet Tom Lanoye met zijn nieuwe roman Derde huwelijk moet zeker nog een plekje op diezelfde plank krijgen (of liever gezegd in die nieuwe kast die ik al 3 jaar nodig heb – gelukkig bieden mijn nieuwe huis en mijn handige vader een goed perspectief). Het is maar goed dat mijn zojuist aangeschafte kookboek Buonissimo van Ursula Ferrigno in een andere kast mag, dan verzuipt die schitterende kleurenuitgave niet tussen mijn arsenaal niet-digitale literatuur.   

Tenslotte een handige tip voor nieuw leesvoer. Kijk eens op de site van het magazine Boek: http://www.boekmagazine.nl/ voor veel recensies en literaire weetjes. Het magazine zelf is trouwens ook meer dan de moeite waard.

Genoeg literatuur voor vandaag, het is nu tijd voor mijn tweede zangles…

25 september. Na de zomerstop weer een nieuwe leesavond. Met ‘Het huis van de moskee’ van Kader Abdolah in de hoofdrol. Soms heb je van die boeken waarbij je je echt in een wereld waant waar je eigenlijk weinig van weet (hartje Midden-Oosten 50 jaar terug). Dat je gretig nieuwe info opneemt en de woorden opslurpt. Met als bonus dat het dan ook nog prettig leesbaar is geschreven.

Dit boek is er weer zo een. Mijn leeskringvrouwen omschreven het als een geschiedenisles van de perzische, islamitische cultuur. Als achter de schermen kijken bij een andere cultuur, verteld als een sprookje (zeker het begin). Wat bleef hangen was de liefde, de verdeeldheid, de angst van de mensen, de religie. Door het vogelperspectief (goed onthouden!) delen we de gevoelens van het scala personages dat in het boek voorbijwandelt.

Een aanrader!

Wikipedia over Kader Abdolah

Artikels:
Vitaal
Algemeen Dagblad
Boekenmuurkrant
Recensieweb

25 september. Na de zomerstop weer een nieuwe leesavond. Met ‘Het huis van de moskee’ van Kader Abdolah in de hoofdrol. Soms heb je van die boeken waarbij je je echt in een wereld waant waar je eigenlijk weinig van weet (hartje Midden-Oosten 50 jaar terug). Dat je gretig nieuwe info opneemt en de woorden opslurpt. Met als bonus dat het dan ook nog prettig leesbaar is geschreven.

Dit boek is er weer zo een. Mijn leeskringvrouwen omschreven het als een geschiedenisles van de perzische, islamitische cultuur. Als achter de schermen kijken bij een andere cultuur, verteld als een sprookje (zeker het begin). Wat bleef hangen was de liefde, de verdeeldheid, de angst van de mensen, de religie. Door het vogelperspectief (goed onthouden!) delen we de gevoelens van het scala personages dat in het boek voorbijwandelt.

Een aanrader!

Wikipedia over Kader Abdolah

Artikels:
Vitaal
Algemeen Dagblad
Boekenmuurkrant
Recensieweb